You and Me!

The classic lines of ‪#‎Bharathidasan‬ are given a fresh lease in the soulful music of ‪#‎Rahman‬ and added pleasantry in the voice of ‪#‎VijayYesudas‬.

The ‪#‎love‬ for each other blooms, spreads cherished and celebrated at each and every word. The togetherness of a couple couldn’t be expressed any better. And the expressions shows the beauty of the language and love itself.

 

Movie: Achcham Yenbathu Madamaiyada
Lyrics: Bharathidasan
Music: A R Rahman
Singer: Vijay Yesudas
Song Sequence: (1)-(2)-(3)-(4)-(5)-(6)-(7)-(8)-(8)-(9)-(10)-(1)-(2)-(3)-(4)-(5)-(6)-(1)

(1) அவளும் நானும் அமுதும் தமிழும்!
(2) அவளும் நானும் அலையும் கடலும்!

avaLum naanum amudhum thamizhum
avaLum naanum alaiyum kadalum

She and I are like Elixir and Tamil.
She and I are like Waves and Ocean.

(3) அவளும் நானும் தவமும் அருளும்!
 அவளும் நானும் வேரும் மரமும்!

avaLum naanum thavamum aruLum
avaLum naanum vaerum maramum

She and I are like Penance and Boon.
She and I are like Root and Tree.

(4) ஆலும் நிழலும்;
 அசைவும் நடிப்பும்;
 அணியும் பணிவும்;
 அவளும் நானும்!

aalum nizhalum
asaivum nadippum
aNiyum paNivum
avaLum naanum

Banyan Tree and Shadow!
Movement and Act!
Team and Humility!
She and I are like!

(5) அவையும் துணிவும்;
 உழைப்பும் தழைப்பும்;
 அவளும் நானும்
 அளித்தலும் புகழும்!

avaiyum thuNivum
uzhaippum thazhaippum
avaLum naanum
aLithalum pugazhum

Stage and Courage!
Work and Growth!
She and I are like!
Offering and Praise!

(6) மீனும் புனலும்,
 விண்ணும் விரிவும்,
 வெற்பும் தோற்றமும்,
 வேலும் கூரும்;

meenum punalum
viNNum virivum,
veRpum thoatRamum
veelum koorum

Fish and River!
Sky and Vastness! 


Mountain and Magnificence!
Spear and Sharpness!

(7) ஆறும் கரையும்;
 அம்பும் வில்லும்;
 பாட்டும் உரையும்
 நானும் அவளும்!

aaRum karaiyum
ampum villum
paattum uraiyum
naanum avaLum

River and Shore!
Bow and Arrow!
Song and Context!
She and I are like!

(8) நானும் அவளும்
 உயிரும் உடம்பும்,
 நரம்பும் யாழும்,
 பூவும் மணமும்!

naanum avaLum
uyirum udampum
narampum yaazhum
poovum maNamum

She and I are like,
Life and Body!
String and Harp!
Flower and Fragrance!

(9) அவளும் நானும் தேனும் இனிப்பும்
 அவளும் நானும் சிரிப்பும் மகிழ்வும்

avaLum naanum thaenum inippum
avaLum naanum sirippum magizhvum

She and I are like Honey and Sweetness,
She and I are like Smile and Happiness.

(10) அவளும் நானும் திங்களும் குளிரும்!
 அவளும் நானும் கதிரும் ஒளியும்!

avaLum naanum thingaLum kuLirum
avaLum naanum kadhirum oLiyum

She and I are like Moon and Coolness
She and I are like Sun rays and Light.

The merger!

Water, one of the dearest subject for Ripples and for me. Here is another dimension to water.

The water, in most forms, is rarely considered as the final stage and rather used as example to seeking the destiny in next stage. Like a river attaining destiny while reaching the sea, a drop attaining destiny by becoming a pearl, the drop on lotus leaf and so on..

The crust of earth is basically split into two, surface covered by water and land.

Just like the water being omnipresent in many ways, the land / soil could be represented in many many ways. Rocks, boulders, mountains, sand, soil and so on.

When water meets many of those, the water retains its nature as water, just as the other component retains its own nature. Or the reaction happens to one of them while the other remains the same.

Whereas when water meets a certain kind of soil, the water and soil bonds together and becomes mud, where the water attains the color of soil and the soil becomes almost liquid, losing its dry and solid state.

Thus, merged the heart of two, in love, inseparable and into one, by losing itself. And together they could be created into new formations, which isn’t possible to be attained by either water or soil independently.

This is the example given by an anonymous poet to describe love at first sight. And the richness of the thought paved way to name the poet after this example.

யாயும் ஞாயும் யாரா கியரோ,
எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளிர்,
யானும் நீயும் எவ்வழி யறிதும்,
செம்புலப் பெயனீர் போல,
அன்புடை நெஞ்சம் தாங்கலந் தனவே.

-செம்புலப் பெயனீரார்.

What is my mother to yours?
How is my father relatednto yours? Although you and I knew not
each other in any way,
just as red earth and pouring rain:
the love-filled hearts merged.

(Kuruntokai – 40)

[https://en.m.wikipedia.org/wiki/Kuṟuntokai]

The Penance!

சூனியத்திலிருந்து சூரியனாகும் ஒரு பயணம்
பெரும் பிரயத்தனம் கொண்டே
மெதுமெதுவாக சிறு பிறையினைக் கூட்டி
சுட்டெரிக்கும் வெம்மையை அகற்றி
தண்ணென குளிர்வைக் கூட்டி
முழு தகடாய் ஒளிர்ந்த நாளில்,
சலனமற்ற தண்ணீர் உரக்கவே முழங்கியது
வெண்ணிலவின் களங்கம் கொண்ட வெண்மையினை..

கண்டு நாணி முகில் கொண்டு முகம் மூடி
வெட்கி மருகி தினம் தினம் கரைந்தது..
அத்துடன் கரைந்தது அதன் களங்கமும்..

மீண்டும் வளர மீண்டும் களங்கம்,
மீண்டும் தேய்ந்தும் மாளா நம்பிக்கை..

யுகங்கள் கடந்து பிறவிகள் கடந்து
தினம் தினம் நிகழும் ஒரு போராட்டம்..
சூனியம் சூரியனாகும் நாள் வரை
நிலவின் நம்பிக்கையும் வளரும்!

A journey from infinity to Sun..
With a tremendous effort,
Adding one crescent over another,
Removing the wrath of heat,
It glowed as a full plate
And on that day,
The undisturbed water screamed out loud,
Pointing the impurities in the white of the moon..

The moon closed its face with the clouds,
in shame, it started declining everyday..
And along with it, its impurities..

As it grew back, so did the spots,
Thought it shrunk, its hope did not..

Over eons and many births
The struggle continues everyday..
Till the day the new moon becomes full moon,
The hope too grows along with it!

 

Dreams

என்றோ எங்கோ கேட்ட குரல்
என்றோ எங்கோ கண்ட கனா
என்றோ எங்கோ உதிர்த்த வார்த்தை

கண் முன்னே நிகழும் தருணம்
உள்ளம் கொண்ட உவப்பின் அளவு
அளவீடுகளுக்குள் அடங்கிடுமோ

The voice heard someday somewhere,
The dream dreamt someday somewhere,
The word uttered someday somewhere..

When it all come true,
The happiness springing in the heart,
Is there any way to measure it?!

Will you be my messenger?!

எழுதிவிட்டேன்
உனக்கான என்
காதல் கவிதைகளை..

மூண்டது
உள்ளே
சிறு யுத்தம்..

நேரில் சொல்லவோ
தூதில் சொல்லவோ
என்ற குழப்பத்தில்..

வெட்கம் முந்தி
தூது சொல்ல
ஆணையிட்டது..

மீண்டும்
மூண்டது
ஒரு போர்..

தூது சொல்ல
அன்னப்பட்சி தேடவோ
அலைப்பேசி தேடவோ என..

விரைந்து செல்ல
அலைப் பேசி என
மனம் மதிக்கு சொல்ல..

மடிந்தே விட்டதாக
எண்ணிய அறிவு
மையலின் மடி நீங்கி

அன்னப்பட்சிகளால் மட்டுமே
தூது சொல்ல முடியுமென
இடித்துறைத்தது ..

மையலின் பிடியில்
சிக்கிய மனது
போருக்குப் புறப்பட..

அலைப் பேசி இணைப்பு
கனவுலகிலும் உண்டோ என
கொக்கரித்தது அறிவு..

என் க’ன’வனுக்கு
அவசரமாக
தூது செல்ல

கடனாகவது
கிடைக்குமா
அன்னப்பட்சி??

800px-Mute_swan

Continue reading →

Memories or Moments?!

A throwback post. Thrown back since I stumbled on to the post for some random reason and I fell for the words once again.. So presenting it back to you all, in case you have missed it.. Waiting to hear your thoughts on this..

Do you live in the present or a prison of past?

நிகழ்வுகளின் சிறையில்
நினைவுகளில்
சிறகு விரிக்கலாம்,

நினைவுகளின் சிறையில்
நிகழ்வுகளில்
சிறகு விரியுமோ?
விலகுமோ?

நினைவுகளுக்கும்
நிகழ்வுகளுக்குமான
நித்திய யுத்தத்தில்,
நிந்தனையின்றி,
நிர்சலனமாய் நிற்பதும்,
நீந்தி நகர்வதும்
நிகழுமோ?

நிகழ்வுகள்
நினைவுகளாகும்
நாளிலாவது
நித்தம் நிம்மதி
நிலைக்கட்டும்..
நீடித்து நிற்கட்டும்..

Transliteration

Ninaiva? Nigazhva?

Nigazhvugalin siraiyil
Ninaivugalil
Siragu virikkalaam,

Ninaivugalin siraiyil
Nigazhvugalil
Siragu viriyumo?
Vilagumo?

Ninaivugalukkum
Nigazhvugalukkumaana
Nithiya yuddhathil,
Nindhanaiyinri,
Nirsalanamaai nirpathum,
Neenthi nagarvathum
Nigazhumo?

Nigazhvugal
Ninaivugalaagum
Naalilaavathu
Niththam nimmadhi
Nilaikkattum..
Needithu nirkattum..

Translation

Memories? Moments?

In the prison of present moments,
The wings of memories
Provides moral support..

In the prison of memories,
Will the present moments,
Spreads the wings?
Or suppress the wings?

In the eternal war of,
Memories and
Present moments,
Is it possible
To suppress scoffs,
To be serene and
To swim across?

At least in the day,
When the moments
Becomes memories,
Let life be filled with
Love and peace, and
Let it last forever..

Paradise Lost

கண்ணிலான் பெற்றிழந்தான்..
I don’t remember where I heard this first time, but I’m so grateful for the one who introduced me to this line..

What’s it about this line?
Transliteration – kaNNilaan peRRizhandhaan..
Translation – A blind person, got sight and lost it back..
Conceived by – Kamban
Verse – 325 of Kamba Ramayanam

This is an epitome of agony and pain undergone by a person at times of loss..

Context:
The mighty king Dasarathan was blessed with his children after several prayers..
He was asked, of his son Rama, to be of service, to a hermit in the forests, a hazardous job for a Prince..
The mentality of the king is portrayed as that of a blind, who had enjoyed the blessings of the vision and has gone back blind..

Why the line pops into my mind and blows me off every time?
The loss could have been described in so many ways..

Why not simply say that as a person gone blind?
When one is gifted with vision at birth, it’s taken for granted..
But if one is born blind, he would have an thirst for vision..
The gift of vision can only be contemplated at it’s best, only by a blind..
He treasures the power of vision..
When the sight is taken back, he simply has to return to his former state..

When a person is born with vision and has gone blind in between, has to learn a new way of complementing his visionary power..
But for a person born blind, that’s his natural state..
He evolves and grows with the absence of vision..

So isn’t it easy to restore to someone’s natural state?
What’s the harm in it?

The person could have led his whole life without vision and even could have achieved something in his life..

It’s always easier to acquire, grow, multiple the resources we start with..
As the resource grows, the person evolves along..
But when the resources begin the downfall, there’s no going back of the evolution..

The evolution is like carvings on a stone..
When the resources are taken back, it shatters the heart into shrapnel..
You could live with a blank stone, but not with a shattered piece..
Whether the person stays still or move forward, it hurts the person..

Nothing ever could heal the hurt of the heart..
Even if someday the vision is once again restored, still the void, the pain exists..
Nothing could ever conceal it from one’s own conscience..

A few of you might have experienced this:
Desired something for so long,
thought about it day and night,
gone in search of that treasure with all your heart,
Foregoing every other pleasure for it,
Dedicated the mind, heart and soul for it,
And the success knocks on your door..

The happiness is just divine and is something to be felt and could never be put into words..

Then comes the tragedy,
Even before you could completely embrace your happiness,
The result of success is to be borrowed,
Not a giveaway, Not distorting it,
Just a borrowing,
Still you know the usage by the borrower might lead to anything…
You may or may not get it back,
You might not be the same without it again,
You are to relinquish the treasure voluntarily..

That’s the exact feel of
கண்ணிலான் பெற்றிழந்தான்..

எண்ணிலா அருந்தவத்தோன் இயம்பிய சொல் மருமத்தின் எறிவேல் பாய்ந்த
புண்ணிலாம் பெரும் புழையில் கனல் நுழைந்தால் எனச் செவியில் புகுதலோடும்
உண்ணிலா வியதுயரம் பிடித்து உந்த ஆருயிர் நின்று ஊசல் ஆடக்
கண்ணிலான் பெற்றிழந்தான் என உழந்தான் கடும் துயரம் காலவேலான்

(கம்ப.328)